RSS  

واژه منافع ملي، يكي از مبهم ترين واژه هايي است كه روز به روز بر ابهام آن افزوده و روز به روز، به ابزاري برنده تر و موجه تر در ايجاد بدترين خشونت ها تبديل مي شود. به موجب همین ابهام هاست که دولت ها تا فاصله چند هزار کیلومتری، برای خود منافع می جویند. اين ابهام مكمل و پوشاننده ابهام ديگري به نام امنيت ملي است. اغلب منافع ملي در مفهوم كلي و مبهمي چون امنيت ملي توجيه مي شود. اما امنيت ملي چيست و ملت كيست؟ آيا امنيت يك مفهوم حقوقي است و يا يك مفهوم سياسي‏ يا اقتصادي و يا نه، امنيت به يك قلمرو جغرافيايي اطلاق می شود؟ در نگاه دیگر، آيا امنيت براصل آزادي تعريف مي شود و يا بر اصل قدرت؟ هر گاه امنيت را بر اصل قدرت تعريف كنيد،‏ رابطه آن با هر يك از مفاهيم ياد شده بر رشته اي از تضادها و تقابل ها تنظيم مي شود. و هر گاه امنيت را بر اصل آزادي تعريف كنيد،‏ رابطه آن با اين مفاهيم بر رشته اي از برابريها و مكمل ها تنظيم مي شود. در بيان قدرت، امنيت به امنيت حكومت كنندگان و در بيان آزادي،‏ امنيت به امنيت حكومت شوندگان اطلاق می شود.

وقتی در سال 1995 در هتل مجلل و افسانه ای فرمونت و بر فراز تپه هاي ناپ، در سانفرانسیسکو غول های اقتصادی – سیاسی از سراسر جهان گرد هم جمع شدند، نخبه گان کشورهای توسعه یافته بنایی برای ایجاد یک جهان (20– 80)  را در دستور کار قرار دادند. در همانجا طرح «تی تی تین منت» توسط یکی از هوشمندان اقتصادی – سیاسی ابداع شد و مورد استقبال پراگماتیست ها قرار گرفت. این هوشمند حرفه ای کسی نبود جز زیبگنیو برژینسکی. «تی تی تین منت» ترکیبی از دو واژه سرگرمی و تغذیه است. بدین ترتیب در چشم انداز جهان (20 -80) به وسیله سرگرمی و با اندکی تغذیه، می توان جهان را به تسخیر و کنترل کامل در آورد. گفته می شود که در این چشم انداز، 20 درصد از جهان تولید می کنند و مابقی 80 درصد از جمعیت جهان کاملا سرگرم اند¹.

پرده اول:

تا آنجا که این قلم مطلع است دموکراسی در آمریکا، یکی از قوی ترین دموکراسی ها در جهان است. می توان دلایل فراوان در دفاع از این دموکراسی ارائه داد. دموکراسی آمریکایی از آغاز شکل گیری استوار بر دو پایه مهم و اساسی بود. نخستین پایه این دموکراسی، وجود مبسوط آزادی های فردی و اجتماعی است. اهمیت وجود آزادی تا حدی است که نه فقط اعتراض عمومی، بلکه وجود یک شورش اجتماعی، دست هیچ دولتی را برای سرکوب و یا محدود کردن آزادی ها باز نمی گذارد. سنت آزادی تا حد شورش، به جفرسون سومین ریاست جمهوری آمریکا و یکی از  بنیان گذاران این دموکراسی باز می گردد. جفرسون زمانی که در پاریس بسر می برد، در غیبت او در ایالت ماساچوست، شورشی مسلحانه به رهبری شیز صورت گرفت. وقتی اخبار شورش را به اطلاع جفرسون رساندند، در پاسخ گفت : «خدا نکند هرگز بیست سال بر ما بگذرد و چنین شورشی نداشته باشیم¹».

چندي پيش اطلاع دادند تا ملاقاتي با مديريت پژوهش و فن آوري شركت ملي گاز ايران داشته باشم. در ملاقات، حدود نيم ساعت با او به گفتگوي يك طرفه نشستم. مدير هيچ حرفي براي گفتن نداشت و شايد نيازي به حرف زدن نمي ديد. تنها بنا شد در مديريت زير نظر خود جستجو و اينجانب نيز، ادامه فعاليت خود را در آن مديريت سپري كند. بعد از يك وعده كوتاه، گفتگوي يك طرفه را با او خاتمه دادم. پيش از جستجوي مدير، بلافاصله يك پروپوزال يا طرح پيشنهادي تحت عنوان "كليد جادويي توسعه و يا تحليل گسستها در پژوهش و فن آوري"  تهيه و براي مدير ارسال كردم. كاري كه نه تنها هيچ مديري، بلكه هيچ وزيري پيش از پذيرفتن مسئوليت، چنين نكرده كه كارمند ساده اي چون اينجانب كرد. حاصل آن مشخص بود : مدير بعد از يك ماه سردواندن پرووزال نويس، بدون هيچ توضيحي  عذر او را خواست.

ديالكتيك فلسفه حق و فلسفه حقوق؟

اگر روشنفکران سکولار جريان روشنفکری دينی را به دليل پيش داشته ها و پيش فرض های دينی ترکيبی متناقض نما می شناسند، به اين حقيقت توجه ندارند که روشنفکران دينی بيش از آنها انديشه و باورهای خود را به تيغ شک، زير جراحی برده اند. همچنين کوشش های آنها در نقد سنت از روشنفکران سکولار هم جدی تر و هم موفق تر بوده است

آقای گنجی و هر روشنفکر ديگر که به نام ليبراليسم و يا به هر عنوان ديگر معتقد است که آزادی مقدم بر دموکراسی است، ناگزير است که آزادی را بيرون از روابط قوا تفسير کند. برای اين منظور بايد آزادی را نه چونان چيزی که دادنی و ستادنی باشد، بلکه به منزله پايه ای ترين و متعالی ترين حقوق ذاتی انسان بشماريم

 آیا لیبرالیزم مکتب آزادی است؟

 اگر لیبرالیزم مکتب آزادی بود، حقیقت همین بود که هر چه نیکی در جهان هست به حساب و ذخیره لیبرالیزم واریز کنیم، چنانکه گنجی چنین کرد؟ اما آیا لیبرالیزم حقیقتا مکتب آزادی است؟ دروغ و فریبی بزرگتر از این وجود ندارد، اگر آزادی را بیرون از قدرت تعریف نکنیم. اگر آزادی را در درون قدرت تعریف کنیم، نه تنها لیبرالیزم، بلکه صورت ضد آن، توتالیتاریزم هم مکتب آزادی است. کدام فیلسوف لیبرال و کدام سیاستمدار لیبرال را می شناسید که آزادی را بیرون از مدار قدرت فهم کرده باشد؟ استعاره آزادی برای لیبرالیزم به همان اندازه دروغ و فریب است که استعاره رستگاری برای توتالیتاریسم و استعاره اسلام برای استسلامیسم.

همه «خیرها» را در جهان به ذخیره لیبرالیزم سپردن و حتی فسادهای آشکار لیبرالیزم را در توسعه سرمایه سالاری و تخریب روز افزون طبیعت، به ذخیره «خیر» واگذاردن...

آیا وقتی مرز میان سوبژه (دنیای ذهن) و ابژه (دنیای عین) تا مرز صفر از میان می رود، سوژه (ذهن) در ابژه (عین) و ابژه (عین) در سوبژه (ذهن) چنان این همان نمی شوند که در زبان و واژه هایی از جنس نور و از جنس تمامت زیبایی و از جنس تمامت حق و از جنس تمامت هستی، لب به سخن باز می کنند و بی هیچ حجابی و بی هیچ مانعی و رادعی راز از حقیقت یکدیگر برمی دارند؟ آیا حضرت سلیمان و داوود از این رو با پرندگان به سخن ننشستند، که آنان واسطه ها و سانسورها را تا مرز بی واسطه شدن با واقعیت از میان برداشتند؟