آیا وقتی مرز میان سوبژه (دنیای ذهن) و ابژه (دنیای عین) تا مرز صفر از میان می رود، سوژه (ذهن) در ابژه (عین) و ابژه (عین) در سوبژه (ذهن) چنان این همان نمی شوند که در زبان و واژه هایی از جنس نور و از جنس تمامت زیبایی و از جنس تمامت حق و از جنس تمامت هستی، لب به سخن باز می کنند و بی هیچ حجابی و بی هیچ مانعی و رادعی راز از حقیقت یکدیگر برمی دارند؟ آیا حضرت سلیمان و داوود از این رو با پرندگان به سخن ننشستند، که آنان واسطه ها و سانسورها را تا مرز بی واسطه شدن با واقعیت از میان برداشتند؟
ادامه مطلب
|
+|
نوشته شده در چهارشنبه 5 بهمن1384 ساعت 12:21  توسط احمد فعال
|